1940. de sirenes waarschuwen voor de ramp.
Het is oorlog. Dit betekent dat we slachtoffers zijn geworden van wezens die hun hart, hun ziel en hun geweten afgesloten hebben.
Ze brullen, ze zaaien angst, desinformatie, en schuld opdat er overal haat zou ontstaan. Zoals bijvoorbeeld, misprijzen voor Joden, zigeuners en . . . . verzetsstrijders. Angst en schuld, zijn de klassieke wapens van de monsters . . . .
We mogen echter, nooit vergeten, dat niets zo sterk is, als het leven.
Het leven geeft ons voortdurend geschenken: Ons hart, om te beminnen.
Onze ziel om de echte vreugde te vinden.
Ons geweten om onze vreugde te vergroten, door de soepelheid van ons hart.
Ieder van ons, moet zijn innerlijke rijkdom, laten openbloeien. Zoals Robert Maistriau, Youra Livschitz en Jean Franklemon gedaan hebben. Waarvoor we hen, tot op vandaag dankbaar zijn.
Zoals Francine Mayran, die gelukkig de tweede oorlog niet heeft meegemaakt.
Als dokter-spychiater heeft zij ervoor gekozen om zieke mensen te verzorgen.
Een hele zware taak.
Maar met haar schilderijen, en beeldhouwwerken schenkt zij de wereld ook schoonheid.
En zij heeft van het leven de opdracht gekregen om een blijvende herinnering te creŽren, aan dat wat nooit meer mag gebeuren.
De donkerste periode uit de geschiedenis van de mens.
Die tijd, van ontmenselijking mag nooit meer terugkomen.
Dank u Francine voor uw bijdrage.
En ook aan de gemeente Boortmeerbeek, de burgemeester, de coördinator en het schepencollege dragen hun steentje bij door ieder jaar weer een herdenkingsplechtigheid te organiseren, ter ere van de moed, de vrede, en het respect voor de vrijheid.

Van harte bedankt.

terug